ഗ്രാമചന്തം

പഴയ മൺകുടത്തിലെ വെള്ളം പോലെ തെളിഞ്ഞതായിരുന്നു ആമ്പൽക്കുളം പുഴ. പുഴയുടെ ഓരത്ത്, ഇലഞ്ഞിമരങ്ങൾ തണൽവിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു വീടാണ് ഉണ്ണിമാഷിന്റേത്. മാഷ് ഔദ്യോഗികമായി വിരമിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായെങ്കിലും ഗ്രാമത്തിന് അദ്ദേഹം ഇന്നും ‘മാഷ്’ തന്നെയാണ്.

പുഴയിലെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം ചിരിക്കുന്ന തുമ്പപ്പൂക്കളും, മാവിൻചോട്ടിലെ പഴകിയ ഊഞ്ഞാലും, നാരായണേട്ടന്റെ ഓലമേഞ്ഞ ചായക്കടയിലെ ചില്ലുകുപ്പികളിൽ നിറച്ചിരുന്ന ഉണ്ണിയപ്പവുമായിരുന്നു മാഷിന്റെ നിത്യേനയുള്ള ‘ഗ്രാമചന്തം’.

എന്നാൽ, ഒരു കർക്കിടക മാസത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ആ ശാന്തത തകർന്നു. നഗരത്തിൽ നിന്നുമെത്തിയ ചിലർ പുഴയുടെ അപ്പുറത്തെ കരയിൽ ഒരു ഭീമാകാരമായ കെട്ടിടത്തിന്റെ പണി ആരംഭിച്ചു. വലിയ യന്ത്രങ്ങളുടെ ഇരമ്പൽ ഗ്രാമത്തിലെ പക്ഷിക്കിളുകളെ ആട്ടിയോടിച്ചു. ലോറികളുടെ നിരന്തരമായ ഓട്ടം നാട്ടുവഴികളെ പൊടിപടലങ്ങളാൽ മൂടി. ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പുഴയുടെ തെളിമ മാഞ്ഞു. പുഴയിൽ സിമന്റ് ചാലിച്ച കറുത്ത വെള്ളം കലരാൻ തുടങ്ങി.

മീനുകൾ ചത്തുപൊങ്ങി, തീരത്തെ തുമ്പപ്പൂക്കൾ പൊടിപിടിച്ച് തലതാഴ്ത്തി.

​ഉണ്ണിമാഷിന് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ അസുഖം ബാധിച്ചു കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്നും രാവിലെ പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ മാഷ് നിശബ്ദനായി ഓർക്കും: “ഈ പുഴയാണ് ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം. ഇതെല്ലാം പോയാൽ പിന്നെ ഈ നാടിന് എന്ത് ഗ്രാമചന്തം?”

ഒരു വൈകുന്നേരം നാരായണേട്ടന്റെ ചായക്കടയിൽ ഗ്രാമവാസികൾ ഒത്തുകൂടി. പതിവായി ചിരിയും തമാശയും നിറയുന്ന ആ ഇടം അന്ന് ശ്മശാനമൂകമായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് നിസ്സഹായത പടർന്നിരുന്നു. മാഷ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു, എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

“നമ്മുടെ ഗ്രാമചന്തം നമ്മുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വഴുതിപ്പോവുകയാണ്. ആ വലിയ കെട്ടിടത്തെ തടയാൻ നിയമപരമായി നമുക്ക് പരിമിതികൾ കാണും. പക്ഷെ, നമ്മുടെ പുഴയെയും മരങ്ങളെയും നമ്മുടെ ഈ ഒത്തൊരുമയെയും സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ലേ? പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാൻ ആരുടെയും അനുവാദം ആവശ്യമില്ലല്ലോ.”

മാഷിന്റെ വാക്കുകൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ മനസ്സിനെ തൊട്ടുണർത്തി. പിറ്റേന്ന് മുതൽ ആമ്പൽക്കുളം ഗ്രാമം ഒരു പുതിയ മാറ്റത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ ചെറുപ്പക്കാർ സംഘടിച്ച് പുഴയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക്കും മാലിന്യങ്ങളും നീക്കം ചെയ്തു. സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ വീട്ടുപറമ്പുകളിൽ പുതിയ തൈകൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. സ്കൂൾ കുട്ടികൾ പുഴയുടെ കാവൽക്കാരായി മാറി.

മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അക്കരെയുള്ള കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടം പൂർത്തിയായി. ഗ്ലാസ് ജനലുകളും വൈദ്യുത ദീപങ്ങളുമായി അതൊരു നഗരവിസ്മയമായി നിന്നു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു വിസ്മയം ഇക്കരെയുണ്ടായിരുന്നു. ആമ്പൽക്കുളം പുഴ പഴയതിനേക്കാൾ തെളിമയോടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. തീരങ്ങളിൽ വീണ്ടും തുമ്പയും മുക്കുറ്റിയും പൂത്തുലഞ്ഞു. തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്ന മീനുകളെ കാണാൻ ദൂരസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ എത്തിത്തുടങ്ങി.

വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ കൃത്രിമ ഭംഗിയേക്കാൾ ആ നാടിന്റെ ആത്മാവ് തൊട്ടറിയാനാണ് ആളുകൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.കോൺക്രീറ്റ് മതിലുകൾക്കല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ പച്ചപ്പിനും മനുഷ്യരുടെ ഒത്തൊരുമയ്ക്കുമാണ് യഥാർത്ഥ ‘ചന്തം’ എന്ന് ആ ഗ്രാമം തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.